Θέατρο στο σπίτι

Να είχα ένα μεγάλο σαλόνι και θα φώναζα το Πρόχειρο Θέατρο ή το Οικείο Θέατρο, το Θέατρο Κατ' οίκον και τους Μπανταρισμένους για να τραγουδήσουν στον παρακάτω πεζόδρομο και να μας κάνουν καντάδα όσο μιλάμε για Μπρεχτ. Εμείς, η πολυκατοικία μας, οι γείτονες, οι φίλοι., η Ομάδα SO7 να μας πει Τι θα κάνουμε τώρα, ίσως μία συναυλία δωματίου ή μονόλογοι ηθοποιών, ίσως μια Λέσχη Ανάγνωσης, μια βραδιά για το τάνγκο. 

Θα μαγειρεύαμε, θα υποδεχόμασταν τους θεατές με καρέκλες αταίριαστες, σε απόσταση αναπνοής, μια Τετάρτη απόγευμα θα είχαμε μια παράσταση που ήρθε να μας βρει. Θα σκεφτόμασταν πολύ τα πλεονεκτήματα τέτοιων προσεγγίσεων, τις ενδιαφέρουσες οπτικές που προσφέρει η συνεχής αναπροσαρμογή από χώρο σε χώρο. Ολιγομελείς θίασοι, δίχως σκηνικά, επισκέπτονται απρόσμενα μέρη της πόλης και χρησιμοποιούν τα υπάρχοντα, επιστρατεύουν τραγούδι και χορό, ρωτούν και συγκινούν, γράφουν μουσικές και ιστορίες έχοντας πάντοτε ένα διαφορετικό περιβάλλον για να λειτουργήσουν. 

Όλα τα ουτοπικά, τα ρομαντικά κι ιδανικά πράγματα αρχίζουν και φαίνονται αυτονόητα για τους καλλιτέχνες που αδυνατούν να πληρώσουν μια μόνιμη στέγη, για τους κατοίκους που δυσκολεύονται να μετακινηθούν, για την γειτονιά που θέλει να αποκτήσει κι άλλα χρώματα. Όπως λέει κι ο Δημ. Κουρούμπαλης, συγγραφέας και ένας εκ των τεσσάρων πρωταγωνιστών του Τι θα κάνουμε τώρα;,  «Η λύση βρίσκεται στη συλλογικότητα, την αδελφοποίηση, την αλληλεγγύη. Τέσσερις πολύ διαφορετικοί άνθρωποι ξεκινούν με ένα καθεστώς σύγκρουσης. Στο τέλος δημιουργούν μια καινούργια κοινωνία. [...] Αυτό που εσείς αναφέρετε ως ρομαντική λύση θα έπρεπε να είναι η αυτονόητη λύση».

Θα 'θελα να είχα και μια αυλή, να φιλοξενήσω τα ποδήλατα, που δεν ξέρουν πού να πάνε.

Ποδηλατόδενδρα από τον Abhinav Dapke

Εδώ, ένα άρθρο για το Πρόχειρο Θέατρο, στην Καθημερινή βρίσκουμε αυτήν την δημοσίευση για την Ομάδα SO7, στην Ελευθεροτυπία μια κριτική για την πρόσφατη παράσταση του Οικείου Θεάτρου και ένα άρθρο για τις δράσεις του Κ.Θ.Β.Ε., μεταξύ των οποίων και το "Θέατρο Κατ' οίκον", κι εδώ μια παρουσίαση για την ίδια ομάδα από Τα Νέα, την οποία ακολουθεί ένα επίσης ενδιαφέρον άρθρο για "παραστάσεις του ενός θεατή"

Χoρός δράσης ,το θέατρο κατοίκων , bike respect , οι μπανταρισμένοι και τα δρομολόγια

    Μία δραστηριότητα πολιτιστικού ακτιβισμού που ξεκίνησε ο Σωτήρης Χατζάκης και οι συνεργάτες του για να μετατρέψουν το αίσθημα αποτυχίας και απραξίας σε θετική έμπνευση και δράση:

    «Στο ΚΘΒΕ ξεκινήσαμε έναν πολιτιστικό ακτιβισμό με στόχο την ψυχαγωγία των πολιτών μέσω της τέχνης δωρεάν!. Δηλαδή θέατρο στα καφέ, με ετήσιο φεστιβάλ «Χορός δράσης», όπου συσπειρώνονται όλες οι ομάδες της πόλης και της Βορείου Ελλάδας (hip hop dancers, gothic models, μονάδες απεξάρτησης, ομάδες χορού, ομάδες θεάτρου). Μετά από αυτό, κάναμε το «Θέατρο Κατοίκων» με επισκέψεις σε σπίτια παραπληγικών και κατάκοιτων ανθρώπων,  με μία λίστα τεράστια 700 ανθρώπων (οι περισσότεροι νέοι από ατυχήματα με μοτοσυκλέτες) αλλά και Bike respect ποδηλατοδρομίες, με σεβασμό στο ποδήλατο, την οικολογία και την υγεία. Συγχρόνως, επειδή υπάρχει μεγάλη εκμετάλλευση στους υποψηφίους για τις δραματικές σχολές στην προετοιμασία τους, δηλαδή παραπαιδεία, ιδρύσαμε ένα τμήμα προετοιμασίας υποψηφίων δωρεάν! Ακόμη, τρία παιδαγωγικά προγράμματα για σχολεία και νοσοκομεία. Πηγαίνουμε στις φυλακές, στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας, με δωρεάν δράσεις με τις ομάδες «Μπανταρισμένοι» μουσικοχορευτικό, τα «Δρομολόγια» που ηθοποιοί απαγγέλουν, όπως επίσης υπήρχε πριν 26 χρόνια το κλιμάκιο Μακεδονίας - Θράκης του ΚΒΘΕ μία κινητή σκηνή που πλέον ξαναταξιδεύει στην βόρεια Ελλάδα σε 42 χωριά και παραμεθόριες κοινότητες».
διαβάστε περισσότερα εδώ: tvxs.gr