ε ν τ ο π ί σ ε ι ς​ | πρόσκληση για συζήτηση στο pαrαperα

Γλυπτική στις ευχές - Χριστίνα Καρακαλπάκη

Χρυσός στη χούφτα

Η Χριστίνα Καρακαλπάκη, τελείωσε τις σπουδές στην Αρχιτεκτονική το 2005 και ήδη είχε επιχειρήσει μία θεωρητική διάλεξη σχετικά με την "Διερεύνηση της σχέσης Design και Τέχνης". Παράλληλα με την Αρχιτεκτονική αναπτύχθηκαν θέματα που αφορούσαν την εικαστική διάσταση ενός αντικειμένου, όπως συγκεκριμένα τα καθίσματα, με τα οποία ασχολείται στην Διπλωματική εργασία της.

Chaize longue

Από το 2005 κι έπειτα παρουσιάζει μια δραστήρια πορεία, κατα την οποία παρακολουθεί εξειδικευμένα σεμινάρια πληροφορικής, φωτογραφίας, επεξεργασίας εικόνας και κατασκευής κοσμήματος. Όσον αφορά στο τελευταίο, η Χριστίνα Καρακαλπάκη δεν περιορίστηκε ως προς τις πρώτες ύλες και τις τεχνικές που επέλεξε να προσεγγίσει: σφυρηλάτηση σε πίσσα, κοσμήματα από Art Clay Silver, μικρογλυπτική, ενώ ήδη δυο χρόνια τώρα παρακολουθεί μαθήματα του Δημ. Νικολαϊδη στον Δήμο Αγ. Παρασκευής. Πέρα από την ανάπτυξη ποικίλων δεξιοτήτων, όμως, την ενδιαφέρει να αποκτήσει όλο και πιο εκτενή άποψη για ό,τι δημιουργεί, αλλά και για το πώς θα επικοινωνήσει πιο ουσιαστικά με το κοινό της, τους ανθρώπους που συναντούν την ίδια ή τα αποτελέσματα της εργασίας της. Το 2009, παρακολουθεί σεμινάριο από την Λουκία Ρίτσαρντς, με τίτλο "Ξεπερνώντας τον σκόπελο της επικοινωνίας (μαθήματα επικοινωνίας για καλλιτέχνες και όχι μόνο)".

Χυτό αλουμίνιο

Έχει μία ατομική έκθεση στο ενεργητικό της, με θέμα "Αντικείμενα προς χρήση κι ευχαρίστηση", που έγινε στο BARTESSERA, τον Απρίλιο του 2006, αλλά και αρκετές ομαδικές εκθέσεις στον ίδιο χώρο, που έχουν σχέση κυρίως με "Προτάσεις Ελλήνων σχεδιαστών στις περιοχές του φωτισμού, του επίπλου και του αντικειμένου", μια πιο συγκεκριμένη προσπάθεια ανάδειξης και υποστήριξης νέων Ελλήνων σχεδιαστών, ενώ τον Ιανουάριο του 2011 συμμετείχε στην 4η Έκθεση Βιομηχανικού Σχεδιασμού Ελλήνων Δημιουργών. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, υποστηρίζει εθελοντικά την Ελληνική Γραμματεία Βιομηχανικού Σχεδιασμού (εθελοντικός σύλλογος αποτελούμενος από ανθρώπους που ασχολούνται με το βιομηχανικό σχεδιασμό – designers, αρχιτέκτονες, διακοσμητές, κλπ – που ασχολείται με την υποστήριξη και προώθηση του βιομηχανικού σχεδιασμού στην Ελλάδα), κάτι που αποκτά τεράστιο ενδιαφέρον, μιας και η εποχή μας χρειάζεται τέτοιου είδους απαντήσεις, που συνενώνουν τις ατομικές προσπάθειες, ώστε να αποκτήσουν ένα κοινό πρόσωπο σε επίπεδο διεθνές.

Ωστόσο, οι συμμετοχές της σε διεθνείς εκθέσεις, όπως η FURNIDEC και η designlab δεν είναι λίγες  και έχει λάβει μέρος  σε εκθέσεις φωτογραφίας, στο Tell a Story, σε διαγωνισμούς αρχιτεκτονικής και design.

Δέρμα κι αλουμίνιο

Μικρογλυπτική δακτύλων

Όψεις στο τετράγωνο

Τομές στη δομή

Συνθέσεις συνδέσεων

Αλουμίνιο και λεπτομέρειες

Περιδίνηση από ασήμι

Μια λίρα από ρητίνη

Θα την βρούμε να φωτογραφίζει μια θεατρική παράσταση ή να κατασκευάζει μακέτες για αρχιτεκτονικές μελέτες, να συνεργάζεται με μελετητικά γραφεία αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων, να σχεδιάζει μεταλλικά έπιπλα στην εταιρεία "ΛΥΟΧΩΡΟΣ ΕΠΕ", να συνεργάζεται σε επίπεδο κοσμήματος με το πωλητήριο του Μουσείου Μπενάκη (κτήριο οδού Πειραιώς), αλλά και με τα Artshops του Ιανού και την γκαλερί ALMA στα Τρίκαλα, όπου εκτός από κοσμήματα πωλούνται και αντικείμενα δικά της.   

Μαγικά κουτιά

Η τέχνη μπορεί να φιλοξενηθεί παντού.

Η τέχνη μπορεί και μεταμορφώνει ακόμα και ένα "εμπορευματοκιβώτιο"

 

Τα κοντέινερ μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν και να φιλοξενήσουν από video installation, κατοικίες και μουσεία, μέχρι και να μεταμορφωθούν σε  καλειδοσκόπιο .

 

κοίταξε μέσα, θυμίσου όπως το εκανες παιδί



Το Art Festival που διοργανώνεται κάθε δυο χρόνια στο Kaohsiung στην Taiwan ίσως είναι η πιο δημιουργική και καινοτόμος προσέγγιση  στην επαναχρησιμοποίηση ενός κοντέινερ. Προτρέπει καλλιτέχνες να δημιουργήσουν έχοντας σαν ¨καμβά¨ ένα κοντέινερ, θίγοντας επίμαχα θέματα όπως οικολογία ή " η ιδανική πόλη".




η ιδανική πόλη είναι απλά ο γαλάζιος ουρανός

 

και το πρασινο χορτάρι

πλημμυρίζει φως

σε άλλη κλίμακα επεμβάσεις στο αστικό τοπίο

θα παίξουμε tetris

Όσον αφορά στην αρχιτεκτονική, η λιτότητα του σχήματος και της κατασκευής του κοντέινερ το καθιστά ευέλικτο εργαλείο στα χέρια των αρχιτεκτόνων.





πολύχρωμες προσόψεις

 

σαν να παιζω με λεγκο

 



ενα δέντρο που υψώνεται στην πόλη



 



γεμίζει ζωή




φυτρώνουν στις στέγες τα λουλούδια

 

τα μαγικά κουτιά εισχωρούν στο σπίτι

φιλοξενούν φοιτητές



φτιάχνουν συνοικίες

και μουσεία



βιβλιοθήκες



και ένα σπιτι δίπλα στην θάλασσα



Ενώ η εννοιολογική του σημασία προσεγγιζει την μεταβλητότητα που έχει ανάγκη η σύγχρονη αρχιτεκτονική.

Το κοντέινερ από κομιστής, φορέας προϊόντων

Η Dekalb market διοργανώνει έναν διαγωνισμό "NOT JUST A CONTAINER" αναζητώντας την πιο πρωτότυπη και καινοτόμικη ιδέα μετατροπής ενός κοντέινερ σε χώρο που θα φιλοξενήσει τους εμπόρους και τα εμπορεύματα τους σε μια νέα αγορά στο Μπρούκλιν.



δωματιο με θέα στη μέση της πλατείας



Το BOXPark Mall στο Λονδίνο στην περιοχή Shoreditch που θα εγκαινιαστεί τον Αύγουστο βασίζει όλη την ιδέα στην λογική των κοντέινερ. Μεταλλικά κοντέινερ θα χρησιμοποιούνται για την δημιουργία καταστημάτων χαμηλού κόστους

Κυριακή στα πανιά μας

Η Αθήνα ζυμώνεται με τ' απαραίτητα, μ' εκείνους που δουλεύουν ώστε να υπάρξουν οι προϋποθέσεις, η Αθήνα υπάρχει στις κατσαρόλες που ζεσταίνονται κι εκπνέουν στους υδρατμούς τους τις καταγωγές των μαγείρων.
Η Αθήνα ησυχάζει κι επωφελείται έξω κι από το σπίτι που τίποτε δεν μαγειρεύεται κι οι οσμές ανήκουν μονάχα στον δρόμο της πόλης. Θέλει κι η γειτονιά το χρώμα της και να μη φωνάζουν πολύ οι κουρτίνες του καθενός μας.
Η μαγιά της συλλογικής διάθεσης έχει ήδη συμπεριληφθεί σ' ένα σωρό δραστηριότητες και μπορείς να βρεθείς μ' ένα ταψί πατάτες λεμονάτες και λίγο κρασί στο Λουμπαρδιάρη, την Κυριακή στις 23 Ιανουαρίου, στις 12 το μεσημέρι. Ή μπορείς να κουβαλήσεις στην πλάτη σου φίλους που φέρνουν τα δικά τους καλούδια, να μιλήσεις με τον κόσμο, να σου πεί ιστορίες για το Φιλόπαππο, το παλιό νταμάρι, την έλλειψη υδροδότησης, την εγκατάλειψή του.
Αυτήν την Κυριακή, θα μαζευτούν πολλοί φίλοι του λόφου, θα είναι εκεί και οι Lunch Street Party, γείτονες από το Θησείο και τα Πετράλωνα, παιδιά από το Πάντειο, περαστικοί από τον Ν. Κόσμο και την Καλλιθέα, Κουκακιώτες και όλοι οι ακόλουθοι της Συντονιστικής Επιτροπής του Φιλοπάππου.
Τα ζητήματα είναι πολλά κι αφορούν και τα 700 στρέμματα του λόφου, αυτήν την Κυριακή όμως, θα μιλήσουμε για το καφενείο του Λουμπαρδιάρη, για τον  Πικιώνη και το έργο του, θα καθαρίσουμε και θα διορθώσουμε ό,τι μπορούμε, θα φέρουμε τα φαγητά μας, γάντια, σακκούλες, σαπούνια πράσινα ή το μουσικό μας όργανο και θα συναθροιστούμε στο αποτέλεσμα.
Έχουμε ανάγκη να βρεθούμε σε πολλά μονοπάτια και διαδρομές και να βρούμε την μεθεπόμενη Κυριακή το γρασίδι ευπρόσδεκτο και περιποιημένο, χρειαζόμαστε ένα λιτό και τίμιο καφενείο και τρεχούμενο νερό, χρειαζόμαστε τόπους απόδρασης που να βρίσκονται δίπλα μας και τόσο κοντά στο μετρό. Έχουμε ανάγκη να σκεφτούμε περπατώντας σ' ένα περιβάλλον που θα επιτρέπει στην ευφορία μας να εκδηλωθεί.

Σημειώστε την έκθεση του Μουσείου Μπενάκη για το έργο του Πικιώνη, η οποία έχει ήδη ξεκινήσει από τον Δεκέμβριο και θα συνεχιστεί ως τα μέσα Μαρτίου, η επίσκεψη είναι επίκαιρη, περισσότερο από ποτέ.

Είναι θεμελιώδες να μετατρέπουμε την ανάγκη σε ευκαιρία

Μικρά αποσπάσματα από την συνέντευξη του Ρέντσο Πιάνο, Καθημερινή, 12 Δεκεμβρίου 2010
[..]γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι πόλεις μοιάζουν με τους κατοίκους τους και οι κάτοικοι με τις πόλεις τους. «Οι Γενοβέζοι, για παράδειγμα, είναι πολύ εσωστρεφείς, σιωπηλοί. Και η πόλη είναι εσωστρεφής, σχεδόν μυστηριακή. Υπάρχει μια συμμετρία ανάμεσα στα κτίρια και στους ανθρώπους. Ο ένας δημιουργεί τον άλλον. Δεν ξέρεις ποιος έρχεται πρώτος: οι άνθρωποι ή τα κτίρια! Ο αρχιτέκτονας πρέπει να μπορεί να ακούει τους ανθρώπους. Αυτό είναι θεμελιώδες. Μπορεί να μου πείτε ότι και ο λογοτέχνης είναι το ίδιο. Ο αρχιτέκτονας όμως πρέπει να μπορεί να συλλέγει τις καλές φωνές. Ξέρετε καμιά φορά μιλούν 20 άνθρωποι μπροστά σου και μόνον ένας έχει ενδιαφέρον. Αυτός με την πιο χαμηλή φωνή.


Το ωραίο από μόνο του μπορεί να είναι κάτι εξωπραγματικό, διακοσμητικό, αλλά μόλις το συνδυάσεις με το καλό γίνεται πραγματικό και ισχυρό. Ως αρχιτέκτονας, αυτό πρέπει να έχεις στο μυαλό σου: δουλεύοντας σε μια πόλη, να την κάνεις καλύτερη με την έννοια του καλού καγαθού.


Ο μόνος τρόπος να υπάρξουμε, είναι να είμαστε σύγχρονοι. Ανήκουμε στην εποχή μας. Είναι προνόμιο και πρόβλημα την ίδια στιγμή.


Υπάρχει ακόμη κάτι: η σιωπή. Ο,τι έχω ως περιουσία είναι ότι η σιωπή είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής. Δεν χρειάζεται πάντα να μιλάς, να βιάζεσαι. Μπορείς και να σιωπάς και να περιμένεις.