Ida Larsen Οι τοίχοι μιλούν

Η Ida Larsen, γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και ήρθε στην Ελλάδα το 1993. Έχει ζήσει σε αρκετά μέρη του παγκόσμιου χάρτη, σπουδάζοντας στην Αμερική, τη Δανία και την Ελλάδα. Δραστηριοποιείται σε πολλαπλά επίπεδα, έχοντας ως άξονα τις δυνατότητες που μπορούν να προκύψουν από υλικά καθημερινά, τα οποία σε συνδυασμό μεταξύ τους μεταμορφώνονται. Η κυρίαρχη προοπτική των αντικειμένων που δημιουργεί, είναι η τρίτη διάσταση, η οποία απογειώνεται μέσω μιας λιτής εκφραστικότητας, που αναδεικνύει το αποτέλεσμα. Ασχολείται και με την σκηνογραφία, έχει διδάξει τέχνη σε παιδιά και εκθέτει σε ατομικές κι ομαδικές εκθέσεις στη Δανία, την Ιαπωνία, την Ελλάδα και την Σκοτία, τόσο τα τρισδιάστατα αντικείμενά της, όσο κι εγκαταστάσεις, βίντεο, φωτογραφίες.

Ακούγονται μουσικές

Ανάμεσα σε κραυγές

Ο τοίχος σφυρίζει χαρούμενος

Και μας προσκαλεί αθόρυβος

Εμείς την βρήκαμε στους δρόμους της Αθήνας. Πλάι στις εγωπαθείς μουντζούρες, στις δισδιάστατες ανακοινώσεις, η Ida Larsen, προσφέρει στο περαστικό κοινό τους δικούς της αδιατάρακτους κύκλους, που κολυμπούν ανάμεσα στις υπάρχουσες αφισοκολλήσεις, τους ρημαγμένους τοίχους των ερειπίων, τις δαιδαλώδεις γραμμές από άναρθρα σπρέι.

Σου μιλάω

Πλησίασε λίγο

 Η απλότητα του κύκλου, η ανάγλυφη γύρη μιας μαργαρίτας στην πλατεία Καρύτση, η ησυχία του ξεχασμένου σχήματος σε μια πόλη τετραγώνων, το άνθισμα της τρίτης διάστασης που κάνει τον τοίχο να ζωντανεύει, η μεταμόρφωση ενός τετριμμένου πεδίου σε κάτι καινούργιο. Πλάι στην κατάχρηση μιας επιφάνειας, στην εγκατάλειψη του τοπίου, στο έλεος της στρυφνής ταγκιάς, προτείνει στο βλέμμα του διαβάτη καινούργιες εφευρετικότητες - αρμονίες για  τη φωνή των δρόμων της Αθήνας, τοποθετεί φιλικά και μητρικά κύκλους αρμονικούς, που καμμιά φορά θροϊζουν και ψυθιρίζουν  για να πας πιο κοντά και να δεις τα σέπαλα που κινούνται. 

Έχω μια Άνοιξη στο νου

Και δυο καινούργια χρώματα να σε στολίσω

Πρόσεξε μόνο τις χορτασμένες μέλισσες καθώς φεύγεις

Μεταξύ άλλων, στην σελίδα της Ida Larsen, θα βρείτε τις αθηναϊκές τοιχογραφίες, ως city circles.

Μεταξουργείο Κεραμεικός

Από τη Γερμανία ως την Κίνα με ορθοπεταλιέςΗ γεωγραφία της μετανάστευσης  Ξαναζωντανεύουμε το καφενείο στου Λουμπαρδιάρη “Έχετε χάσει το ποδήλατό σας; Εάν είναι ένα από αυτά ελάτε να το παραλάβετε” Αθήνα 1956Πρωτευουσιάνικες ΠεριπέτειεςΗ Αθήνα μέσα στο χρόνο Η Πατησίων αποκτά τραμ, πεζόδρομο και νέα ταυτότητα Συvαισθηματική Τοπογραφία της Αθήvας Πράσινο αντί τσιμέντου στην Ακαδημία Πλάτωνος  Νέα Πανεπιστημίου, νέα Αθήνα.

                                                             πατήστε εδω  :   http://metaxourgeio.wordpress.com/

 

Την Αθήνα την εφευρίσκουμε

Χρειάζεται να την περπατήσουμε και να δούμε τα φωτεινά πρόσωπα που βγαίνουν από το κομμωτήριο, όπως κι εκείνα τα θολά που ξεπορτίζουν από ταβέρνα της Προπυλαίων, θέλουμε να είμαστε παρόντες στο γλέντι που κρύβουν οι ατμόσφαιρες.
Χρειάζεται να την υπομείνουμε, την Αθήνα που φλυαρεί με φωνές οξείες και σφυρηχτά μερακλώματα, την Αθήνα που παραπατάει μεθυσμένη σαν εσένα κι εμένα κι αγνοεί το στριμωξίδι στον διάδρομο του μπαρ. Ξημερώνει με μια παράξενη τυρόπιτα κι ένα παγκάκι στο κατόπι να ξεκουραστούμε.
Χρειάζεται να την χρησιμοποιήσουμε την απάνω Αθήνα, την πόλη των ταρατσών με τα πολλά της καθρεφτάκια, να συναντήσουμε ιδέες υλοποίησης, να δούμε με τα μάτια μας την εφαρμογή του πειράματος, να μετατρέψουμε την βοή σε  τραγούδι παλιό όσο κι ο καθένας.
Χρειάζεται και να εξηγήσουμε, πως τόση αγάπη για μια πόλη, που την βλέπουμε και μπορούμε να την έχουμε, είναι μάλλον μελοδραματική από μια σκοπιά. Είναι σχεδόν ουτοπική κι ονειρική και χιλιοειπωμένη η λύση της αγάπης, όμως δεν μένει και κάτι άλλο να κάνουμε. Αν δεν είναι η πόλη σαν την πόρτα του σπιτιού, καθαρή και ευανάγνωστη, σαφής και προσβάσιμη, αν δεν είναι η πόλη το δωμάτιο που μεγαλώνουμε, αν δεν γεράσουμε από εκείνα τα μεσημέρια της Λιοσίων, δεν υπάρχει τόπος χωρίς εμάς.