Αποσπάσματα πόλης

Μέχρι χθες ερχόταν εδώ ένας τύπος που ζητιάνευε σε σούπερ μάρκετ. Με τα λεφτά που μάζευε, αγόραζε τρόφιμα και τα μοίραζε στους άστεγους του Θησείου. Χθες, δυστυχώς, δεν ήρθε, λέει στην «Κ» ένας Βέλγος μικροπωλητής. Καθημερινή

Ήταν 8 το πρωί όταν κλήθηκαν τα συνεργεία του δήμου, μια και οι χώροι γύρω από το Ζάππειο είχαν γεμίσει με νεκρά αδέσποτα ζώα. Σκύλοι, γάτες και περιστέρια ήταν τα θύματα αυτήν τη φορά. Τρία σκυλιά δεν άντεξαν, ένα τα κατάφερε και τα υπόλοιπα απομακρύνθηκαν προληπτικά, γιατί στην έρευνα βρέθηκαν και άλλα δηλητηριασμένα φαγώσιμα στον χώρο. Η φόλα είχε τοποθετηθεί μέσα σε σουβλάκια με πίτα και σε ποσότητες κιμά. Την επόμενη μέρα, Παρασκευή, ο στόχος ήταν στου Φιλοπάππου, αλλά η μπλε ουσία βρέθηκε προτού υπάρξουν άλλα θύματα. Lifo


– Στην κατάστασή μας, μπορούμε να αντιμετωπίζουμε με εύθυμο τρόπο ζητήματα που μας έφεραν μέχρι εδώ;

– Εγώ δεν έχω άλλη επιλογή. Ετσι μεγάλωσα. Το χιούμορ είναι ο μοναδικός τρόπος άμυνας μπροστά στη μαυρίλα. Αν κοιτάξεις μονάχα το σκοτάδι, είναι σαν να περιμένεις να πεθάνεις. Τέλος πάντων, βαριά φιλοσοφία, αλλά όλο αυτό το πράγμα το φωτίζει ο θάνατος. Είχα ένα ατύχημα με τη μηχανή, έμεινα περίπου δέκα λεπτά ξαπλωμένος στη Μεσογείων μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο. Κοίταζα τον ουρανό κι ένιωθα πως φεύγω. Ολο αυτό σου δίνει ένα μέτρο για τα πράγματα.. Καθημερινή

Όμως καθώς ζούμε πια στον τρίτο χρόνο της κρίσης, έχουν ωριμάσει οι συνθήκες στην κοινωνία και μέσα μας για να αντιδράσουμε, να δουλέψουμε, να φτιάξουμε μόνοι μας την έξοδο από την κρίση. Όσο περνάει ο καιρός, οι «αγώνες» της συντήρησης και του λαϊκισμού θα αποκαλύπτονται όλο και πιο αδιέξοδοι. Άλλοι αγώνες χρειάζονται σήμερα. Δημιουργικοί όχι αυτοκαταστροφικοί, προοδευτικοί όχι συντηρητικοί, που θέλουν ν’ αλλάξουν την πραγματικότητα όχι να διατηρήσουν το παρελθόν. Έχουν αρχίσει να φαίνονται τα σημάδια. Σ’ έναν τοίχο εδώ στη γειτονιά, είδα γραμμένο το σύνθημα: Εκτός από τις τζαμαρίες, ρίχτε και καμιά ιδέα.  Athens Voice

Διαδρομές - Ακροβάτης στην Ακρόπολη

Μια εικόνα, ένα τετράγωνο καταγής στην Τσάμη Καρατάσου, το νιαούρισμα στο περβάζι του γάτου, το κουδούνι σε κολλάρο που ταλαντεύεται, το ανοιχτό παράθυρο, το φουγάρο του φούρνου, ο προπορευόμενος backpacker, οι περιστρεφόμενοι χάρτες, οι ταυτόχρονες ματιές, οι μανούβρες του πάρκινγκ, η στενότης των πεζοδρομίων οδηγεί σε προτεραιότητες,

-περάστε

-όχι, εσείς

οικοδεσπότες των βημάτων, της πόλης ακροβάτες.

Ο δρόμος καμμιά φορά νοσεί, αν δεν περπατηθεί λιγάκι περισσότερο, αν δε βρει πρόσωπο στην Δευτέρα της παρουσίας μας.

Ο δρόμος, βεβαίως, μιλάει, ξεφλουδίζει τα παλιότερα λόγια του, με τις δρασκελιές μας ανασκάπτεται κι εκμαιεύεται η ιστορία του από τους περιπατητές.

Τραγουδάει και τρίζει και κελαρύζει στους υπονόμους, στ' αρχαία ρέμματα που αντιλαλούν ως τα ονόματα των οδών, μυθικά καναρίνια στα μπαλκόνια αφηγούνται, μικρο-ιστορίες των πολυκατοικιών, τους γδούπους στις μεσοτοιχίες.

Ακούει τις αναγνώσεις των ποιημάτων, το μονόλογο του σπουδαστή, τις τηλεοπτικές αναλαμπές των ραδιοφώνων.

Ανηφορίζεις τη Φιλοπάππου και βλέπεις μια πίστα χορευτών στο γκαράζ των εργατικών κατοικιών με τις εισόδους παραταγμένες στο διάδρομο κι απέναντι ο λόφος καθημερινός.

Μια αλάνα φτωχών χορευτών κι ερωτευμένων εφήβων που αυτοσαρκάζονται, ένα τσίρκο εκφραστικών προσώπων με ήσυχα χρώματα στις φορεσιές τους, μερικοί φορούν στολές, είναι μάλλον η Φιλαρμονική στην Αποστόλου Παύλου κι ακούς τα "Εννέα όγδοα για μία Καρυάτιδα".

Κατευθύνεσαι για το Καλλιμάρμαρο κι ονειρεύεσαι πιθανότητες, ποιες να είναι η μελωδίες για την Διάκου, πόσο να είναι και το τέμπο του κατήφορου που πήρες.